Michael

Aan het eind van deze internationale vrouwendag kwam ik terecht in een interessante discussie: als we gelijkheid zo hoog in het vaandel hebben staan, waarom bestaat er dan geen dienstplicht voor vrouwen? Zelf ben ik eerder voor de afschaffing van deze moderne slavernij, want ik word liever helemaal niet beroofd van mijn vrijheid, veroordeeld tot Hollandse kost en geacht het land dat verantwoordelijk is voor apartheid en de meest roemruchte piraten die de wereld ooit gekend heeft te verdedigen.

De kans dat ik ooit opgeroepen word is overigens klein, als de Duitsers nog eens besluiten ons opnieuw binnen te vallen zal dat hooguit leiden tot een gedoogakkoord met de PVV. De Chinezen raken liever geen klanten kwijt, de Indiërs kunnen vanuit hun helpdesken ons land veel makkelijker van binnenuit kapotmaken en Noord-Korea heeft volgens haar eigen geschiedenisboeken de Derde Wereldoorlog allang gewonnen.

Bovendien zie ik het nut van die hele internationale vrouwendag niet. Als mijn eigen familie enige indicatie is, worden in Nederland juist blanke mannen al meer dan 20 jaar onderdrukt en wordt het hoog tijd dat we eindelijk onze afwas zelf weer eens mogen doen. Ook zouden we liever staand onze plas willen doen, ondanks dat dat soms zo spettert.

Samen met een vriendin stapte ik na een concert een tram binnen. We namen plaats op het enige nog vrije bankje, toen achter ons twee vrouwen instapten. “Wie wilt zijn plaats afstaan aan een zwangere vrouw?” riep de linker, wijzend op de ander. “Hier,” riep mijn vriendin en gebaarde mij op te staan.

Ik stond op, al was ik het er niet mee eens dat zij mijn plaats had aangeboden. “Hoe lang is ze al zwanger?” vroeg ik aan vrouw die naast mij kwam staan. “Al ruim acht maanden.” “Dan is het goed.” De vrouw keek me verbaasd aan. “Als ze pas net bezwangerd was, had ik natuurlijk mijn zitplaats teruggeëist.”

Even later stapten we over op lijn 8 en een oude man bood zijn zitplaats aan mijn vriendin aan. “Wat netjes van die man om zijn plaats aan een zwangere vrouw af te staan,” plaagde ik en geïrriteerd wendde ze haar blik af. De oude vrouw die naast haar zat schrok en stond direct op: “Wil de vader soms ook zitten?”

De man naast mij bestelde het dagmenu en een biertje. Zijn vriendin had al gegeten en hield het bij een lichte salade. Na een minuut of tien arriveerde zijn voorgerecht. Hij pakte zijn telefoon en maakte een foto van het bord. Zichtbaar tevreden met het resultaat plaatste hij de foto op Facebook, stopte zijn telefoon weg en begon te eten.

Een half uur later werd zijn hoofdgerecht geserveerd. Wederom pakte hij zijn telefoon, maakte ook van dit gerecht een foto, plaatste de foto op zijn Facebook-account en stopte zijn telefoon weg. Zijn vriendin, duidelijk verveeld, keek wat om zich heen en wees de man zo nu en dan op wat passerende mensen.

Het toetje werd geserveerd, waarop de man opstond, zich verexcuseerde en naar het toilet liep. De vrouw had in de gaten dat ik hun tafeltje al eventjes observeerde en maakte oogcontact. “Ik zou zo maar niet naar zijn Facebook kijken,” gniffelde ik. Ze legde haar telefoon opzij en zei bloedserieus: “Maak je geen zorgen, daar gebruikt hij zijn Hyves voor”.

In de kroeg hoorde ik een man bloedserieus zeggen dat hij blij was met het nieuwe keurmerk voor concertkaartjes. De man tegenover hem, ook niet de jongste meer, knikte instemmend en stelde een slok later voor een keurmerk voor de kwaliteit van voorstellingen in het leven te roepen. Ik luisterde op dat moment het gesprek al een tijdje af en vond dit het moment om in te grijpen. Ik leunde over de bar naar voren en schraapte mijn keel.

“Misschien is het dan ook een goed idee om een keurmerk voor keurmerken te introduceren. Maar ja, hoe weet je dan of dat keurmerk wel te vertrouwen is? Daarom stel ik een keurmerk dat keurmerken die keurmerken keurt voor, mits goedgekeurd door het internationale keurmerkenmerk. En omdat we daar allemaal iets aan hebben, zou ik een beetje algemeen logo hanteren. Gelukkig heb je daarvoor dan een keur aan mogelijkheden.”

Een pijnlijke stilte volgde. Even later hoorde ik de heren iets over een keurmerk voor humor mompelen. De barman zuchtte zacht. Hij keurde het idee af.